donderdag 27 september 2012



Met de naderende nieuwe reisplannen in het achterhoofd, gingen we onze blog nog maar eens uit de kast halen, en wat blijkt, sinds december 2009 is er niks meer op gepost !
Klopt, alles ging zijn gangetje, Leentje bleek niet ongeneeslijk ziek, Raf had genoten van een heerlijke vakantie in Zuid-Amerika en begon met hernieuwde energie aan talloze projecten.
Janne kreeg de smaak van muziek steeds harder te pakken, en samen werden we hoe langer hoe meer een gezin. En wat voor eentje ! Eentje dat trots was op elkaar, dat gekke liedjes zong, dat elkaar motiveerde en graag zag, zodanig zelf dat we er op een gegeven moment niet meer rond konden, en besloten om de "grote" stap te wagen! Samenwonen...
April 2011 nam ik mijn kinderen, mijn dieren en mijn boeltje onder de arm en vertrok naar onze gezamenlijke toekomst ! De zon scheen, het was een prachtige paasvakantie, het Fort en het samenwonen beviel iedereen zo goed dat we met ons 4 contractueel !!! op 9 mei 2011 vastlegden dat we daar bleven wonen.
Beslissing genomen, verbouwing in Mechelen kon starten,

Niemand had de zwarte wolken boven onze hoofden gezien, niemand had toen kunnen vermoeden dat ons geluk, jou leven zo snel zou eindigen, niemand begreep het onbegrijpelijke.
Op 15 juli 2011 hebben we afscheid van je genomen, je ten grave gedragen, samen met je familie je vrienden.








Er zijn heel veel mooie teksten voorgelezen, allemaal vertellen ze iets over de boeiende, fascinerende persoon, je grote hart en je sterke schouders.
Die van Leen en Janne deel ik graag met jullie;



Ik kan niet verder gaan met mijn blog of mijn zijn, zonder stilgestaan te hebben bij jou veel te vroege dood, de bom die ontplofte en voor velen  de wereld op losse schroeven zette.
Ik zal nooit in staat zijn het verdriet te beschrijven dat je dood veroorzaakt heeft, de ellende erna, de pijn de angsten...
Ik krabbel wel weer recht, mijn meisjes zien dat graag. Ik heb me nog nooit zo omringd gevoeld door zoveel warme mensen.
Het geeft me de kracht om verder te gaan, en dankbaar te zijn Raf voor de veel te korte periode samen met zo'n heerlijke vent.
Lofjoe sjoedeloe XXX